epitaf

odvaja se stepenište
nepoznati broj centimerara
godišnje
ova zemlja diše a
mera njenog daha je
dužina stiha epitafa
za rukom nastale stvari

ruši se kuća
u kojoj sam imao
hiljadu snova
kojih se uglavnom
ne sećam

ruši se temeljno
iz temelja
nečujnije od miša
koji protrči po tavanu

ruši se kao što se pravi
za naraštaja u naraštaju
kao sklonište
u koje kiša ne ulazi
ruši se dok štiti
od vetra u toploti
u mirisu dimne čežnje
u najboljoj nameri
poduprta sećanjima i željama

kuća se ruši
dok joj nad krovom
istorija proleće a
pod krovom se
laste gnezde i
stršljen zuje

seti se smrti
kao ishoda rođenja

Tako se kuća ruši
Jer je bila živa